Szczepan Hołowczyc

Szczepan Hołowczyc, właściwie Szczepan Hołłowczyc herbu Pierzchała, urodził się przed 19 sierpnia 1741 roku w Orszy. Kształcił się w szkołach wileńskich, a następnie studiował w warszawskim seminarium jezuitów i misjonarzy. Święcenia kapłańskie przyjął w Warszawie w 1772 roku. Był proboszczem w Kutnie, współpracował z Komisją Edukacji Narodowej i działał w Towarzystwie do Ksiąg Elementarnych. Pełnił też funkcje kanonika i wizytatora szkół.

W 1819 roku został mianowany pierwszym biskupem diecezji sandomierskiej, co wiąże go z Sandomierzem. W tym samym roku objął urząd arcybiskupa metropolity warszawskiego i został prymasem Królestwa Polskiego. Jako zwierzchnik kościelny pracował nad reorganizacją administracji kościelnej w Królestwie Polskim. Był senatorem, członkiem Komisji Rządowej Oświecenia Publicznego i Wyznań oraz Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk. Zmarł 27 sierpnia 1823 roku w Warszawie i został pochowany w podziemiach tamtejszej katedry św. Jana.

Na podstawie artykułu „Szczepan Hołowczyc” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.